Op het moment dat ik de pensioengerechtigde leeftijd had bereikt, was ik nog steeds werkzaam bij stichting AAP. Dat daar ook snel een einde aan zou komen, kwam onverwacht.
Op zeker moment, ik was alleen op kantoor, stond de manager bij me. Na enige inleidende woorden kwam het hoge woord er uit. Men ging de ICT afdeling anders inrichten. En daar was geen plek meer voor mij. Het moest even inzinken. Niet zo gek na 9 jaar en 7 maanden. “Damn”, liet ik me ontvallen, “dan maak ik net de 10 jaar niet vol…” Dat de nieuwe manager zich niet goed had ingelezen bleek uit zijn opmerking, “zo lang…?”
Het viel allemaal zo rauw op mijn dak dat ik af heb gezien van een officieel afscheid. En zo kwam de dag dat ik voor het laatst het pand, met enige weemoed verliet.
En nu?
Ik geef toe, het was even wennen. Niet meer op en neer naar Almere, naar kantoor. PC Privé Support had ik nog wel en pakte de draad weer op. De meeste klanten had ik nog steeds in Almere. Die konden veelal op afstand worden geholpen. In voorkomende gevallen combineerde ik het met het halen en brengen van Sharon, onze dochter. Om de week was die bij ons in Friesland.
Soms krijg ik nog wel eens de vraag, mis je Almere niet? Daar krijg ik op deze manier de kans niet eens toe.
Stilzitten. dat is voor ouderen
Dus voorlopig niet stil zitten en ook geen geraniums. Mijn eigen klanten, de heerlijke weekenden en trips met Sharon, mijn werk als ambassadeur bij Slachtofferhulp Nederland en de administratie van een kofferbakmarkt aan de Ouderkerkerplas… ik vermaak me wel en de dagen vliegen om.
Sinds kort is daar zelfs een functie bij gekomen, lid van de PBO van Omroep Sudwest Fryslan.
Ach, die geraniums komen nog wel eens een keer. Maar voor nu zijn jullie vragen en computerproblemen nog steeds welkom.